Dzisiejsza data: 25 02 2018 | 12:32
 
 

ŻYCIORYSY

Major Marian Kosiba

Mjr Marian Kosiba

Urodził się 7 października 1907 r. w Ustrobnej, jako syn Michała i Wiktorii z domu Kabza. Wychowany był w rodzinie nauczycielskiej, bardzo pobożnej i patriotycznej. Przodkowie ze strony matki (dziadek, ojciec i wujowie) walczyli w powstaniach: listopadowym, styczniowym, wielkopolskich  i w wojnie obronnej 1920 r. (w Golejewku k. Rawicza jest obelisk upamiętniający bohaterstwo rodziny Kabzów).

W Rawiczu ukończył gimnazjum typu klasycznego. Uzyskał w 1934 r. dyplom lekarza na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego i ukończył Szkołę Podchorążych Sanitarnych. W okresie studiów odbywał służbę wojskową w Centrum Wy­szkolenia Sanitarnego w Warszawie. Następnie został skierowany do służby w 8 batalionie saperów w Toruniu (był naczelnym lekarzem). W 1938 r. został przeniesiony do Szpitala Obszaru Warownego Wilno (na początku odbywał praktykę szpitalną). Od 16 czerwca 1939 r. pracował jako ordynator oddziału chirurgii szpitala w Wilnie na Antokolu. Awansowany do stopnia kapitana  ze starszeństwem od 19 marca 1939 r. W wojnie 1939 r. był dowódcą 91 konnego plutonu sanitarnego w Suwalskiej Brygadzie  Kawalerii. Dostał się do niewoli sowieckiej w rejonie Włodzimierza Wołyńskiego i został umieszczony w obozie w Starobielsku. Nie skorzystał z możliwości ucieczki z transportu jenieckiego uważając to za niegodne oficera (pomoc zaoferowała mu jego siostra, sanitariuszka  – Maria Jałowska).

Z obozu przejściowego w Szepietówce i ze Starobielska zdołał czterokrotnie przesłać informacje do żony i rodziców. Został zamordowany przez NKWD w 1940 r. w Charkowie.

f 1f 2

1 września 1934 r. w Warszawie zawarł związek małżeński z Zofią Żukowską, z którą miał dwie córki: Dagny (ur. 7 września 1935 r. w Toruniu) i Marię (ur. 6 stycznia 1939 r. w Warszawie). Żona z córkami przeżyły  okupację  w Warszawie. Brat, Michał Kosiba, absolwent Korpusu Kadetów w Rawiczu i Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej, brał udział w wojnie 1939 r. jako dowódca kompanii w 81. Pułku Piechoty Grodzieńskim. Zginął w obronie  Lwowa, 16 września 1939 r., w wieku 22 lat i został pochowany w zbiorowej mogile na Cmentarzu Łyczakowskim.

Marian Kosiba był odznaczony pośmiertnie Odznaką Pamiątkową Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939, Londyn, 15 sierpnia 1985 r., nr leg. 11034, oraz Medalem za Udział w Wojnie Obronnej 1939, nr 4-97-90. Decyzją Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego został w 2007 r.  pośmiertnie awansowany do stopnia majora.

W pamięci rodziny i przyjaciół zachował się jako człowiek o wielkim uroku osobistym, wspaniały syn, mąż, ojciec i brat, dobry lekarz wrażliwy na ludzką niedolę, człowiek prawy i dumny z noszenia munduru oficera WP.

Bibliografia:

◊ L.S. 1412;CAW,Ap 6950, 15824,

◊ Teofil Mikulski, Biogramy jeńców. Kozielsk. Starobielsk. Ostaszków. Ukraina. Zaginieni; współpraca redakcyjna    Stowarzyszenie “Dolnośląska Rodzina Katyńska”; Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 1999.

◊ T. Kryska-Karski Materiały do historii Wojska Polskiego, Londyn 1983, z. V-VI, … s. 40.

◊ R. Rybka K. Stefan, Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935-1939, Kraków 2003, s. 65

◊ R. Rybka K. Stefan, Rocznik oficerski 1939, Kraków 2006, s. 377, 897.

◊ J. Tucholski Mord w Katyniu, PAX, Warszawa 1991, s. 569, 941, poz. 1513.

◊ J. Wielhorski Kawaleria polska i bronie towarzyszące w kampanii wrześniowej 1939,

◊ Informacje córek Mariana Kosiby: Dagny i Marii

dąb

Poniższe fotografie i dokumenty otrzymaliśmy od Dagny Kosiba -  córki  majora Mariana Kosiby (Wrocław) i Stefanii Weber – siostry Mariana (Poznań).

Dzięki nim dowiadujemy się więcej o naszym bohaterze:

Rodzice: Michał Kosiba z żoną Wiktorią;1908 rok.
Rodzice: Michał Kosiba z żoną Wiktorią;1908 rok.
Michał Kosiba; ok. 1900  r.
Michał Kosiba;       ok.1900 r.
Nowy obraz (1)
Dwór/rządcówka (?) w Ustrobnej (obecny Dom Ludowy), miejsce urodzenia Mariana Kosiby. W domu tym mieszkali Rozalia i Bolesław Osińscy. Bolesław był administratorem dóbr hrabiego Starowieyskiego (Odrzykoń, Bratkówka i Ustrobna). Rozalia była siostrą Wiktorii, matki Mariana. Dwóch kuzynów Mariana Kosiby, synów mieszkających w Ustrobnej Rozalii i Bolesława Osińskich zginęło również w Charkowie: – mjr Jan Osiński, 8 pp. Legionów, ur. w 1901 w Odrzykoniu (?); – por. Mieczysław Osiński, lek med.; przed wojną adiunkt w Klinice Dziecięcej u prof. Jonschera w Poznaniu ; zmobilizowany w 1939 r., ur. w 1904 r. w Odrzykoniu;
Odpis aktu urodzenia i chrztu; 1918 rok.
Odpis aktu urodzenia i chrztu; 1918 rok.

Nowy obraz (8)

Szkoła w Bratkówce - tu mieszkał do 1919 r. Marian Kosiba z rodzicami i rodzeństwem. Ojciec Mariana, Michał Kosiba był nauczycielem w tej szkole przez ponad 15 lat.
Szkoła w Bratkówce – tu mieszkał do 1919 r. Marian Kosiba z rodzicami i rodzeństwem. Ojciec Mariana, Michał Kosiba był nauczycielem w tej szkole przez ponad 15 lat.
Marian z  matką,  Bratkówka około 1916 roku.
Marian z matką, Bratkówka około 1916 roku.
Zabawa w polowanie - około 1918 roku.
Zabawa w polowanie – około 1918 roku.
Lata gimnazjalne, rodzina Kosibów, Szymanowo 1924 rok
Lata gimnazjalne, rodzina Kosibów, Szymanowo 1924 rok
Odpis świadectwa dojrzałości
Odpis świadectwa dojrzałości

Nowy obraz (11)

Z rodziną około 1928 roku, Szymanowo.
Z rodziną około 1928 roku, Szymanowo.
Lista kwalifikacyjna; Centrum Wyszkolenia Sanitarnego
Lista kwalifikacyjna; Centrum Wyszkolenia Sanitarnego
Wyciąg z katalogu głównego Szkoły Podchorążych Sanitarnych
Wyciąg z katalogu głównego Szkoły Podchorążych Sanitarnych
Zdjęcie ślubne, Warszawa 1 września 1934 roku
Zdjęcie ślubne, Warszawa 1 września 1934 roku

Nowy obraz (13)

Pierwszy z prawej Marian Kosiba.
Pierwszy z prawej Marian Kosiba.
Marian z ojcem i braćmi: Michałem (w mundurze kadeta) oraz Piotrem; SDrugi brat Mariana, Piotr, urodzony  również w Ustrobnej w 1909 r., absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Budowy Maszyn i Elektrotechniki im. H. Wawelberga i S. Rotwanda w Warszawie, został aresztowany w sierpniu 1944 r. w Warszawie i osadzony w obozie koncentracyjnym Buchenwald; później w podobozie Mittelbau-Dora. Doczekał wyzwolenia obozu. Po wojnie wyemigrował do USA, gdzie zmarł w 2000 r.zymanowo.
Marian z ojcem i braćmi: Michałem (w mundurze kadeta) oraz Piotrem; Drugi brat Mariana, Piotr, urodzony również w Ustrobnej w 1909 r., absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Budowy Maszyn i Elektrotechniki im. H. Wawelberga i S. Rotwanda w Warszawie, został aresztowany w sierpniu 1944 r. w Warszawie i osadzony w obozie koncentracyjnym Buchenwald; później w podobozie Mittelbau-Dora. Doczekał wyzwolenia obozu. Po wojnie wyemigrował do USA, gdzie zmarł w 2000 r.zymanowo.
Toruń, 1935 rok
Marian Kosiba, Toruń – 1935 rok.
Brat Mariana – Michał
Brat Mariana – Michał
Z siostrami – od lewej Barbara, Maria, Stefania. Wilno, sierpień 1939 rok
Z siostrami – od lewej Barbara, Maria, Stefania.                Wilno, sierpień 1939 rok
Poszukiwania; Odpowiedź PCK 1949 rok
Poszukiwania; Odpowiedź PCK 1949 rok

Kopia Nowy obraz (18)

   Poszukiwania;  Pierwszy dokument - odpowiedź Ambasady RP W Brukseli, drugi dokument - odpowiedź PCK z 1952 roku
Poszukiwania; Pierwszy dokument – odpowiedź Ambasady RP W Brukseli, drugi dokument – odpowiedź PCK z 1952 roku
Poszukiwania; PCK 1991 rok
Poszukiwania; PCK 1991 rok
Na pierwszym zdjęciu Rodzina Kosibów w Bratkówce podczas okupacji (z córkami: Stanisławą, Stefanią          i  Barbarą oraz wnuczkami: Dagny, córką Mariana i Oleńką, córką Stanisławy) Na drugim zdjęciu Rodziny: Kosibów (z trzema córkami i 2 wnuczkami) oraz  Panasiów (dwóch synów         i córka Zosia [?]); Bratkówka, 1940-42
Na pierwszym zdjęciu Rodzina Kosibów w Bratkówce podczas okupacji (z córkami: Stanisławą, Stefanią i Barbarą oraz wnuczkami: Dagny, córką Mariana i Oleńką, córką Stanisławy) Na drugim zdjęciu Rodziny: Kosibów (z trzema córkami i 2 wnuczkami) oraz Panasiów (dwóch synów i córka Zosia(?)
  Michał Kosiba, Rawicz, druga połowa lat 30-tych
Michał Kosiba, Rawicz, druga połowa lat 30-tych

dąb

Kapitan Marian Sanok

skanowanie0003skanowanie0004

skanowanie0005skanowanie0006

Urodził się 10 sierpnia 1901 r. w Krakowie. Syn Wojciecha i Anny z Dudów. Ojciec jako urzędnik pracował w Krośnie. Zmarł po ciężkiej chorobie w Wadowicach i tam został pochowany. Po jego śmierci Anna Sanok utrzymywała ośmioro dzieci. Marian spędził w Krośnie dzieciństwo i szkolne lata. Był absolwentem Szkoły Realnej. Należał do „Strzelca” i Polskiej Organizacji Wojskowej. Jako ochotnik wstąpił do Legionów Polskich. Uczestniczył w wojnie z bolszewikami w 1920 r. i w III powstaniu śląskim. Do 1928 r. służył w 13 pułku ułanów, który stacjonował w Nowej Wilejce, k. Wilna.  Został awansowany  na podporucznika rezerwy kawalerii ze starszeństwem od 1 stycznia 1933 r. i przydzielony do 23 pułku ułanów. Otrzymał przydział mobilizacyjny do Powiatowej Komendy Uzupełnień „Wilejka”. Po przejściu do rezerwy pracował m. in. we Lwowie. 19 marca 1939 r. został  awansowany do stopnia porucznika w korpusie oficerów kawalerii i otrzymał przydział mobilizacyjny do Korpusu Ochrony Pogranicza „Krasne”. W 1939 r. jego batalion wszedł w skład Pułku KOP “Wilejka” i po 17 września brał udział w obronie wschodniej granicy państwa przed najazdem sowieckim. 19 września batalion skapitulował pod Oszmianą. M. Sanok trafił do obozu w Kozielsku. Został zamordowany przez NKWD w Katyniu w 1940 r.

Przed wojną zawarł związek małżeński z Marią (wdową), która miała syna Bronisława. Żona zginęła w czasie II wojny światowej na zesłaniu w ZSRR. Jej syn  został uratowany i przedostał się do Anglii. Jeden z braci Mariana był lotnikiem. Siostra Helena wyszła za mąż za Stanisława Świerka z Ustrobnej. Matka i siostra Mariana spoczywają na cmentarzu parafialnym w Ustrobnej.

Marian Sanok był odznaczony Krzyżem Walecznym i Medalem Niepodległości. Decyzją Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego został w 2007 roku  pośmiertnie awansowany do stopnia kapitana.

Marian Sanok, mieszkaniec Krosna i wychowanek miejscowej szkoły, działacz organizacji niepodległościowych, legionista, żołnierz wojny 1920 r., powstaniec śląski, uczestnik wojny obronnej w 1939 r., oficer WP, zakończył swoją służbę dla niepodległej Polski w katyńskim lesie jako ofiara zbrodni sowieckiej.

Bibliografia:

◊ CAW AP 25331, MN 25 VII 1933, Wid WIH L.W. 036/3 z IV 1940

◊Rocznik  oficerów rezerwy 1934, (reprint), Rada Ochrony Walk i Męczeństwa Warszawa, Instytut Polski i Muzeum im. Gen. Sikorskiego, Londyn 2003, s. 129, 602.

◊ Katyń. Księga cmentarna polskiego cmentarza wojennego, Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, Warszawa 2000, s. 552

◊ R. Rybka K. Stepan, Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935-1939, Kraków 2003, s.65

◊ Relacja siostrzenicy Stanisławy Cygan

dąb

Jesteśmy w trakcie pisania życiorysów wyżej wymienionych oficerów. Za informacje i zdjęcia dziękujemy pani Stanisławie Cygan i panu Józefowi Goleniowi mieszkańcom wsi Ustrobna,  oraz panu Czesławowi Nowakowi – pracownikowi Muzeum Podkarpackiego w Krośnie. Prosimy o kontakt ze szkołą rodziny oraz wszystkich, którzy posiadają informacje, zdjęcia wyżej wymienionych oficerów. Dziękujemy!